അന്നം ചോദിച്ചു വന്നവർ
അമ്മയെയും കൊണ്ടുപോയ കഥ ചുരുക്കത്തിൽ
ഫലസ്തീൻ ഇസ്‌ലാമിന് കീഴിൽ വന്നതോടെ വിവിധ നാടുകളിൽ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന ജൂദ സമുദായത്തിന് ആശ്വാസമായി. ഈസാനബിയുടെ ഘാതകരെന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്ത്യൻ രാജ്യം ജൂദ സമുദായത്തെ എക്കാലത്തും നിഷ്ടൂരമായി അടിച്ചമർത്തിയിട്ടേ ഉള്ളൂ. മുസ്ലിം സമുദായത്തെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത, തുർക്കി കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഉസ്മാനിയ ഭരണകൂടം, കൂടുതൽ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് സാമ്രാജ്യം വികസിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജൂദ സമുദായത്തിനു കൂടുതൽ സൗകര്യമായി. ഇക്കാലയളവിൽ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും ജൂദ മതാനുയായികൾ മുസ്ലിം ഖിലാഫത്തിന്റെ ഭൂമികയിലേക്ക് അഭയാർഥികളായി പലായനം ചെയ്യുന്നത് കാണാം.
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ നാലാം പാദത്തിൽ, സ്പെയിനിൽ നിന്നും ഇസ്താംബൂൾ, അദിർനാ(Edirne , തുർക്കിയിലെ പട്ടണം) സാലാനീക് തുടങ്ങിയ ഉസ്മാനി രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് ജൂദ സമുദായം കൂട്ടമായി ഒഴുകി. റഷ്യ, ലിത്വാനിയ, പോർട്ടുഗൽ, സിസിലി തുടങ്ങി യൂറോപ്പിന്റെ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും കൊച്ചുകൊച്ചു ജൂദ സംഘങ്ങൾ മുസ്ലിം രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങി, അവർ പ്രധാനമായും ബാൽക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ താമസമാക്കി. ചിലരെല്ലാം ഫലസ്തീനിൽ ഖുദ്‌സിലും ഖലീലുറഹ്മാനിലും സ്വഫ്ദിലും ത്വബ്‌രിയ്യയിലും പാർത്തു. ഈ പലായനം കുറെകാലത്തേക്ക് തുടർന്നു.
1648 – 1660 കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ക്രിസ്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പീഡനങ്ങൾ അസഹ്യമായപ്പോൾ, യൂറോപ്പിലെ ഉക്രേനിയയിലും ഇറ്റലിയിലെ Bologna യിൽ നിന്നും മുസ്ലിം രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയവർ ഇസ്താംബൂളിലെ Balat , ഖാസ്‌കോയ് പ്രദേശങ്ങളിലായിരുന്നു താമസിച്ചത്, അന്നവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഖർറാഇയ്യ വിഭാഗം ജൂദന്മാരുടെ കൂടെ. തൽമൂദിലെ സുന്നത്തുകൾ നിഷേധിക്കുന്നവരും എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബാഗ്ദാദിൽ രൂപം കൊണ്ടവരുമാണ് ഖർറാഇയ്യ ജൂദന്മാർ (ജൂദ സമുദായത്തിലെ സുന്നത് നിഷേധികൾ).
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന പാദം വരെയും ഫലസ്തീനിൽ പാർത്തിരുന്ന ജൂദ സമുദായത്തെക്കൊണ്ട് ഭരണകൂടത്തിന് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ ഭൂരിപക്ഷം സൃഷ്ടിച്ച് ഭൂമി പിടിച്ചെടുക്കാനും രാഷ്ട്രീയ ആധിപത്യം ഉണ്ടാക്കി, പുതിയൊരു രാജ്യം ഉണ്ടാക്കാനും അന്ന് ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല, ആ ശ്രമം ഭരണകൂടം മനസ്സിലാക്കിയില്ല എന്നത് തന്നെ കാരണം.
വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിൽ സ്ഥിരതാമസം
വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിലേക്കുള്ള പലായനം ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും നേരത്തെ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ലിത്വാനിയ, ബെലാറസ്(Belarus ) തുടങ്ങിയ അതിവിദൂര യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽനിന്നും 1808 ൽ ഖുദ്സ് ഭൂമി ലക്ഷ്യമാക്കി, ത്യാഗ പൂർണ്ണമായ പലായനം ചെയ്ത അഞ്ഞൂറിലധികം വരുന്ന ജൂദ സംഘത്തെ കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇവർ ‘പഴയ കുടിയേറ്റക്കാർ’ (യശോഫുൽ ഖുദാമാ) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ലിത്വാനിയയിലെ Vilna നഗരത്തിലെ Elijah ben Shlomo Zalman Kremer ((1720-1797) എന്ന പ്രമുഖ ജൂദ പണ്ഡിതന്റെ ആഹ്വനപ്രകാരമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ ഈ കുടിയേറ്റം. മിശിഹാ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു ഈ പലായനവും കുടിയേറ്റവും. ജൂദ (ഹിബ്രു )കലണ്ടർ പ്രകാരം, 5600 ൽ / ക്രിസ്തുവർഷം 1840 ൽ മിശിഹാ അവതരിക്കുമെന്നായിരുന്നു വിശ്വാസം. ദാവൂദ് നബിയുടെ പരമ്പരയിൽ ജനിക്കുന്ന സമുദായ ഉദ്ധാരകനും വിശുദ്ധനാണ് ജൂദ സങ്കല്പത്തിൽ മിശിഹാ. വഴിമധ്യേ ചിലർ മരണപ്പെട്ടു. ഖുദ്‌സിൽ എത്തിയ ഈ സംഘം Perushim എന്നറിയപ്പെട്ടു. സ്വഫ്ദ് , ഥ്വിബ്രിയ, ഖുദ്സ് മേഖലയിലാണ് ഇവർ പാർത്തിരുന്നത്. തികഞ്ഞ ഭൗതിക പരിത്യാഗികളായിട്ടായിരുന്നു ജീവിതം. പിന്നീടുണ്ടായ കുടിയേറ്റങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന പ്രേരകം ഈ സംഘമായിരുന്നു.
1837 ലായിരുന്നു ശ്രദ്ധേയമായ ആദ്യത്തെ കുടിയേറ്റം. മുഹമ്മദാലി പാഷയുടെ ഭരണത്തിന്റെ അവസാന കാലത്ത്. 1500 പേരെ ഫലസ്തീനിൽ എത്തിച്ച ഈ കുടിയേറ്റത്തിനു നേതൃത്വം കൊടുത്തത് ബ്രിട്ടീഷ് ജൂതകുബേരനും നേതാവുമായ Mosha Montvior ആയിരുന്നു. ആ സംഭവം ഇങ്ങനെ: ഫലസ്തീനിലെ പുരാതന നഗരമായ ബിഅറുസ്സബഉ(بئر السبع) സന്ദർശിക്കാൻ എത്തിയതായിരുന്നു, 1827 ൽ മോശെ (ഖുദ്‌സിൽ നിന്നും 71 കിലോമീറ്റർ തെക്ക് പടിഞ്ഞാറു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ നഗരം ഇപ്പോൾ ഇസ്രാഈലിന്റെ ഭാഗമാണ്). അതിനെത്തുടർന്ന് തന്റെ മത സഹോദരങ്ങളുടെ സ്ഥിതിഗതികൾ അറിയാൻ ഫലസ്തീൻ വരെ അദ്ദേഹം യാത്ര ചെയ്തു . ബിഅറുസ്സബഉ മുതൽ ഖാളി പ്രദേശം വരെ അങ്ങിങ്ങായി അഞ്ഞൂറിലധികം ജൂദ സഹോദരങ്ങൾ പട്ടിണിയും കഷ്ടപ്പാടുമായി കഴിയുന്ന കാഴ്ചയാണ് മോശെ കാണുന്നത്. വിഷമാകുലനായ അദ്ദേഹം ഉസ്മാനി ഭരണ കേന്ദ്രങ്ങളുടെ വാതിൽ മുട്ടി. കഷ്ടപ്പെടുന്ന തന്റെ സഹോദരങ്ങളെ അധിവസിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ താൻ ചെയ്തുകൊള്ളാമെന്നും അതിനുള്ള അനുവാദം നൽകണമെന്നും അഭ്യർത്ഥിച്ചു. സർക്കാർ അനുവാദം നൽകി. താമസിയാതെ, മോശെ ഫലസ്തീനിൽ വലിയൊരു കഷ്ണം ഭൂമി വാങ്ങി , വീട് നിർമ്മാണം തുടങ്ങി. നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്നവർക്കും പുതുതായി ഇറക്കുമതി ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള കോളനിയായിരുന്നു അവിടെ നിർമ്മിച്ചത്.
തുടർന്ന്‌ കുടിയേറ്റം ശക്തിപ്പെട്ടു. ഉസ്മാനിയ്യ ഭരണകൂടത്തെ ബ്രിട്ടൻ സമ്മർദ്ധപ്പെടുത്തിയതിന്റെ ഫലമായി 1849 ൽ ഒരുത്തരവ് പുറത്തുവന്നു: ”പരിശുദ്ധ ഭൂമിയിൽ ജൂദന്മാർക്ക് പാർപ്പിട ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഭൂമി വിൽക്കാവുന്നതാണ്”(ഈ ഉത്തരവാണ് 1881 ൽ , അന്യ നാട്ടുകാരായ ജൂദന്മാർക്ക് ഭൂമി വിൽക്കരുതെന്ന് തിരുത്തുന്നത്; 1892 ൽ ജൂദരായ ആർക്കും വിൽക്കരുതെന്ന് പരിഷ്കരിച്ചത് ). ഭൂമി ക്രയവിക്രയം ചെയ്യാനുള്ള അനുവാദം ലഭിച്ചതോടെ, ഇടപാടുകൾ വർദ്ധിച്ചു. 1859 ൽ, ഖുദ്സിന്റെ അതിർത്തി ചുമരുകൾക്ക് പുറത്ത്  Jamin Mosha  എന്ന പേരുള്ള മറ്റൊരു ജൂദ കോളനി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. . 1860 ആയപ്പോഴേക്കും ഫലസ്തീനിൽ ജൂദ ജനസംഖ്യ പതിനയ്യായിരം കടന്നു. 1882 ലിത് ഇരുപത്തിരണ്ടായിരമായി. അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഖുദ്‌സിലായിരുന്നു.
ഒരു ഗൂഡാലോചന പിടിക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന്‌, റഷ്യയിലെ ഇസ്കന്തർ രണ്ടാമൻ ജൂദരെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, റഷ്യയിലെയും Bologna യിലെയും ജൂദർ കൂട്ടപലായനം ചെയ്തു. 1881 -1891 വർഷങ്ങളിൽ റഷ്യയിൽ നിന്നും 145000 ജൂദന്മാർ പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പിലേക്കും അമേരിക്കയിലേക്കും അഭയാർഥികളായി പോയി. അക്കൂട്ടത്തിൽ മൂവായിരത്തോളം പേര് ഫലസ്തീനിലുമെത്തി. ഇതിനിടയിൽ, Mikveh Israel എന്ന പേരിൽ സെറ്റൽമെൻറ് സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
1881 ൽ, ജാഫാ നഗരത്തിനടുത്ത്, ആദ്യത്തെ സിയോണിസ്റ്റ് settlement ആരംഭിച്ചു. പേര് Rishon Le Zion = ‘സിയോണിലേക്ക് ആദ്യഘട്ടം” . വൈകാതെ കൊച്ചുകൊച്ചു settlement കൾ വേറെയും സ്ഥാപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, Zikhron Ya ‘akob (യഅഖൂബിന്റെ സ്മരണയ്ക്ക്), Rosh Pina (=മൂലക്കല്ല് ), Petah Tikva (=പ്രതീക്ഷയുടെ കവാടം) തുടങ്ങിയ പേരുകളിൽ. ഇവിടങ്ങളിൽ പാർക്കുന്നവർ സ്ഥിരം കൃഷിയ്ക്കുവേണ്ട പ്രാഥമിക പരിപാടികൾ ആരംഭിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ മലേറിയ ബാധിച്ച് കുറേപേർ മരണപ്പെട്ടു. സിയോണിസ്റ്റ് ആചാര്യനും ജൂദ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ പിതാവുമായ തിയോഡർ ഹേഴ്സലിന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, വിശിഷ്യാ Der Judenstaat (=ജൂദ രാഷ്ട്രം) പ്രസിദ്ധം ചെയ്യപ്പെട്ടതോടെ (1896 ) , ഫലസ്തീനിലേക്കുള്ള ജൂദ ഒഴുക്ക് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചു. ‘സിയോൺ പ്രേമികൾ’, ‘മോശയുടെ മക്കൾ’, ‘ജൂത കുടിയേറ്റ സംഘം’ തുടങ്ങിയ സംഘടനകൾ സ്ഥാപിതമായി. ഈ സംഘടനകളുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ, 1903 ഓടെ, പുതിയ മൂന്ന് settlement കൾ കൂടി സ്ഥാപിതമായി. ഇതോടെ പതിനാറു വ്യവസ്ഥാപിത കോളനികൾ ഫലസ്തീനിൽ സ്ഥാപിതമായിക്കഴിഞ്ഞു. നിയമക്കുരുക്കുകൾ കുതന്ത്രങ്ങളിലൂടെ മറികടന്ന് സയണിസ്റ്റുകൾ പിന്നെയും ഭൂമി സ്വന്തമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുൽത്വാൻ അബ്ദുൽ ഹമീദ് രണ്ടാമൻ വിടപറയുന്ന സമയത്ത്, മുപ്പത്തിമൂന്ന് ജൂദ സെറ്റില്മെന്റുകൾ(സ്ഥിരവാസ കോളനികൾ) ഫലസ്തീനിൽ നിലവിൽ വന്നു. ഓരോന്നും വിശാലമായ ഭൂമിയിലായിരുന്നു. 

ജൂദ കുബേരന്മാരുടെ പങ്ക്

ഫലസ്തീനിൽ എന്തുവിലകൊടുത്തും ഭൂമി വാങ്ങിക്കൂട്ടുകയായിരുന്നു ജൂദ കുബേരന്മാരുടെ ലക്‌ഷ്യം. പ്രസിദ്ധ ജൂദ ധനികൻ Baron Edmond James de Rothschild ന്റെ നിർലോഭമായ സാമ്പത്തിക സഹായം ജൂത കോളനികളിലേക്ക് ഒഴുകി. അഞ്ചാറു മില്യൺ പൗണ്ട് സ്റ്റെർലിങ് ആയിരുന്നു ഇയാളുടെ സഹായം. സയണിസ്റ്റ് വക്താവായിരുന്നു ജൂദ കുബേരൻ ബാരൻ റോട്ട്ഷീൽഡിനെ പരിചയപ്പെടുത്തികൊണ്ട് വിക്കി പീഡിയ എഴുതുന്നു :
Baron Edmond James de Rothschild (known in Israel simply as “the baron Rothschild”), youngest son of James Jacob de Rothschild, was a patron of the first permanent settlement in Palestine at Rishon-LeZion (1882). He also provided funding for the establishment of Petah Tikva as a permanent settlement (1883). Overall, he bought from Ottoman landlords 2-3% of the land which now makes up present-day Israel.[53][b] After Baron de Hirsch died in 1896, the Hirsch-founded Jewish Colonisation Association (ICA) started supporting the settlement of Palestine (1896), and Baron Rothschild took an active role in the organization and transferred his Palestinian land holdings as well as 15 million francs to it.

ജൂദ കുബേരൻ Baron Maurice de Hirsch ന്റെ പണ പ്രവാഹവും ജൂദ കോളനികൾ തേടിയെത്തി. ഇവർ രണ്ടുപേരായിരുന്നു സിയോണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖ്യ ധനസ്രോതസ്സ്. ഇവരായിരുന്നു സിറിയയിലും ബൈറൂത്തിലും ആയിരക്കണക്കിന് ഏക്കർ ഭൂമി അല്പാല്പം വാങ്ങിക്കൂട്ടി വെച്ചിരുന്നത്. ഫലസ്തീനിലെന്ന പോലെ ഇവിടങ്ങളിലും ജൂദ കോളനികൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. സിറിയൻ പ്രവിശ്യസർക്കാർ കീഴ് ഓഫിസുകളിലേക്ക് അയച്ച ഒരു സർക്കുലറിൽ, ബൈറൂത്ത് പ്രദേശത്ത് മാത്രം, ഫ്രഞ്ച് കോൺസുലേറ്റിലെ രേഖകൾ പ്രകാരം, നാല്പതിനായിരം ജൂദന്മാർ ബൈറൂത്തിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, വെറും നാലുവർഷത്തിനുള്ളിലാണ് ജൂദ താമസക്കാരുടെ എണ്ണം ഇരട്ടിച്ചതെന്നും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. ജൂദ ജനസംഖ്യ ഇങ്ങനെ വർദ്ധിക്കുന്നത് അപകടകരമാണെന്നും സർക്കുലർ ഉണർത്തുന്നു. ഖുദ്‌സിലും ബൈറൂത്തിലും ജൂദരുടെ എണ്ണം ഇനിയും വർദ്ധിക്കുമെന്നും, കൃത്രിമ പേരുകളിൽ അവർ ഫലസ്തീന്റെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ വാങ്ങിയിട്ടുള്ള ഭൂമിയിലേക്ക് താമസം മാറ്റുമെന്നും സർക്കുലർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. നിരോധനം വരുന്നതിനു മുന്നേ, സിയോണിസ്റ്റ് സംഘടനാ വക്താക്കൾ, വിവിധ രൂപേണ സ്വന്തമാക്കിയ വിശാലമായ ഭൂമികളിൽ നിന്നും സംഘടനാ അംഗങ്ങൾക്ക് ഇരട്ടി വിലയിൽ കഷ്ണങ്ങളായി വില്പന നടത്തിയിരുന്നതായും ചില രേഖകളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം.

സുൽത്വാനിൽ നിന്നും അനുകൂല നിലപാട് ഉണ്ടാക്കാൻ സയണിസ്റ്റുകൾ എല്ലാ ഉപായങ്ങളും പ്രയോഗിച്ചുനോക്കി. സുൽത്വാൻ വഴങ്ങുന്നില്ലെന്നു വന്നപ്പോൾ, 1898 ൽ സ്വിറ്റ്സർലൻഡ് ലെ Basel ൽ നടന്ന രണ്ടാം സയണിസ്റ്റ് സമ്മേളന തീരുമാനപ്രകാരം, സയണിസ്റ്റുകൾ ലണ്ടനിൽ ഒരു ബാങ്ക് തുറന്നു പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. ‘ജെവിഷ് കോളനി ഫണ്ട്’ എന്ന പേരിൽ അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. 1903 ൽ ബാങ്കിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ പത്തുലക്ഷം സ്‌റ്റെർലിംഗ്‌ മൂലധനത്തിൽ, ആംഗ്ലോ ഫലസ്തീൻ കമ്പനി സമാരംഭിച്ചു. കമ്പനിയുടെ ശാഖകൾ ഹൈഫ , ജാവാ, ഖുദ്സ് , ഹെബ്രോൻ, ബൈറൂത്ത് , സ്വഫ്ദ്, ഥ്വിബ്രിയ, ഗ്വസ്സ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിൽ തുറന്നു. ജൂത കോളനിക്കുവേണ്ടി എല്ലാ തരം ഭൂമികളും വാങ്ങിക്കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. റോട്ഷീൽഡിനെ പോലുള്ള ജൂദ കോടീശ്വരന്മാർ ഭൂമി വാങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. സുൽത്താനിൽ നിന്നും നേരിട്ട് ഭൂമി ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും, ജൂദ നാമമുള്ളവർക്ക് ഭൂമി ഇടപാട് വിലക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, സയണിസ്റ്റുകൾ ഫലസ്തീനിലെ കിട്ടാവുന്ന ഭൂമികൾ സ്വന്തമാക്കി. ഉദാഹരണത്തിന്, Jewish Community Alliance (JCA) പത്തുവർഷത്തിനകം വാങ്ങിയത് എഴുപതിനായിരം ദുനം /ഏക്കർ ഭൂമിയാണ്.

ഫലസ്തീനിലെ മിക്ക ഭൂമിയും ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് പൊതുവായിട്ടുള്ളതായിരുന്നു. അതായത്, ആർക്കും പ്രത്യേക ഉടമാവകാശം ഇല്ലാത്തത്. ഗ്രാമ മുഖ്യനായിരുന്നു അവ ജനങ്ങൾക്ക് ഏല്പിച്ചുകൊടുത്തിരുന്നത്; കൃഷി ചെയ്യാനും മറ്റും. ഏതാനും ധനികരുടെ കൈകളിൽ മാത്രമായിരുന്നു സ്വന്തം ഉടമസ്ഥതയിൽ ഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആംഗ്ലോ ഫലസ്തീൻ കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനഫലമായി ഗ്രാമ മുഖ്യന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഭൂമി വിൽക്കുന്നതിനോടൊപ്പം പൊതു നിലങ്ങളും കമ്പനിക്ക് കൈമാറി. കമ്പനിക്ക് ലഭിച്ച ഭൂമിയിൽ അവർ കൃഷി അനുവദിച്ചുമില്ല. അഭയാർഥികളായി വരുന്ന ജൂദന്മാർക്ക് നല്കുവാനായിരുന്നു അവർക്ക് താല്പര്യം.

സർക്കാർ ഉണരുന്നു; പക്ഷേ സയണിസ്റ്റുകൾ മറികടക്കുന്നു

താമസസ്ഥലം വേണമെന്ന അത്യാവശ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ഉസ്മാനിയ സുൽത്വാന്റെ മാനുഷിക പരിഗണന ചൂഷണം ചെയ്തു അൽപാൽപമായി കയറിക്കൂടിയവരുടെ ദുരുദ്ദേശ്യം സുൽത്താൻ തിരിച്ചറിയുന്നതിനു മുമ്പേ, ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദത്തെയും പൗര പ്രമുഖരെയും ജൂദ കുടിലത കയ്യിലെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.വിവിധ പാശ്ചാത്യൻ നാടുകളുടെ കോൺസുലേറ്റ് വഴി, നടപ്പു വിലയേക്കാൾ അധികം വില നൽകിയാണ് ഫലസ്തീനിൽ കുറെ ഭൂമി അവർ സ്വന്തമാക്കിയത്. അധിക വിലക്ക് ഭൂമിക്ക് എടുക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ജനങ്ങൾ പര്യാലോചന കൂടാതെ സ്വന്തം വിൽക്കാൻ സന്നദ്ധരാവുക സ്വാഭാവികം. ജനങ്ങൾക്ക് ഭൂമി ഈടായി കടം വാങ്ങാനും പണയം വെക്കാനും അവർ ബാങ്ക് തുടങ്ങി. ബാങ്ക് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും, ഏജന്റമാർ ഫലസ്തീൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ സ്വകാര്യമായി പ്രവർത്തിച്ചു. കടം വീടാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നവരെ സഹായിക്കാൻ ബ്രോക്കർമാർ രംഗത്തുവന്നു. ബാങ്കിലെ കടം തീർക്കാൻ ഭൂമി വിൽക്കുകയായിരുന്നു രക്ഷാമാർഗം. ഇവർ ഭൂമി ബാങ്കിന് മറിച്ചു വിറ്റു. ഇങ്ങനെ കുറെ മുന്നോട്ടുപോയ ശേഷമാണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുന്നത്. 1881 ൽ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അഹ്മദ് ഹംദി ഇടപെട്ട് , ഭരണകൂടത്തിന്റെ അറിവോടെയും അനുമതിയോടെയുമല്ലാതെ ഭൂപണയ ഇടപാട് പാടില്ലെന്ന നിയമം കൊണ്ടുവന്നു. 1883 ൽ , ഭൂമി ക്രയവിക്രയത്തിനുള്ള അനുമതി, ഖിലാഫത്തിന്റെ പൗരത്വമുള്ള ജൂദന്മാർക്ക് മാത്രമാക്കി നിയമം വന്നു, അന്യ പൗരത്വമുള്ളവർ പ്രത്യേകം അനുവാദം വാങ്ങണം. മറ്റു ചില നിയന്ത്രണങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നു. ഉദാ. സിറിയൻ പോർട്ടുകൾ വഴിയുള്ള സഞ്ചാരം നിരോധിച്ചു. സന്ദർശന വിസയിലെത്തി, തിരിച്ചുപോകാൻ വായിക്കുന്നവർക്ക് ശിക്ഷയും പിഴയും വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു. ജൂതരെ സർക്കാർ തീരുമാനിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് താമസം മാറ്റാൻ സർക്കാരിന് അധികാരമുണ്ടായിരിക്കും. ജൂത പാഠശാലകൾ എല്ലാം വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ കീഴിൽ ആയിരിക്കണം. ഇങ്ങനെയുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ സയണിസം പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വന്ന ശേഷമായിരുന്നു എന്നകാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുക.

1891 ൽ പുതിയ ജൂദന്മാർക്ക് പൗരത്വം നൽകുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു. ഖിലാഫത്തിന്റെ കൈവശമുള്ള ഫലസ്തീനിലെ ഭൂമിയും മറ്റു വസ്തുക്കളും ജൂദന്മാർക്ക് വിൽക്കുന്നത് നിരോധിച്ചു. മറ്റു ഭൂമികൾ, വസ്തുക്കൾ വിൽക്കുന്നതിനുള്ള അനുവാദം കൂടുതൽ കണിശമായ നിബന്ധനകൾ കൊണ്ടുവന്ന് നിയന്ത്രിച്ചു. ഫലസ്തീനിലെ പല ഭൂപ്രദേശങ്ങളും വിൽക്കാൻ സുൽത്വാൻ അബ്ദുൽ ഹമീദ് നിർബന്ധിതനായിരുന്ന സമയത്തായിരുന്നു, ജൂതന് നൽകരുതെന്ന നിയമം കൊണ്ടുവരുന്നത്.

ജൂദർ ഇതിനെതിരെ രഹസ്യ നീക്കങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അവർ ഇസ്താംബൂളിൽ ഒരു രഹസ്യസംഘടന ഉണ്ടാക്കി പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു. ‘ജംഇയ്യത്തുൽ ഇന്തിഖാം’. ഭീഷണികളും ഉപജാപക പ്രവർത്തനങ്ങളും വ്യാപകമാക്കി. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്നും ചരടുകൾ വലിച്ചു. ഭൂമി ഇടപാട് നിരോധിക്കുന്ന നിയമം നടപ്പിൽ വരുത്താൻ സാധിച്ചില്ല. ഒരുഭാഗത്ത് ഭൂഇടപാട് തടയുന്ന നിയമം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ, നേരത്തെ നടന്ന നിയമപരമായ ഇടപാടുകൾക്ക് ‘ആധാരം’ നൽകുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ത്വരിതഗതിയിൽ നടന്നു. 1893 ലെ അന്യ രാജ്യങ്ങളുടെ കോൺസുലേറ്റുകളുമായി ഉണ്ടായ കരാറിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു അത് നടന്നത്. സിയോണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധമില്ല എന്ന സത്യവാങ്മൂലം നൽകിയാൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നു, ‘പ്രായമാകുമ്പോൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു ഒരിടത്തിരിക്കാൻ ഒരല്പം ഭൂമി’ വേണം എന്ന ആവശ്യം കാണിച്ചാൽ, പഴയ കരാറുകൾ പ്രകാരമുള്ള ഇടപാടുകൾ എളുപ്പത്തിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കൊടുക്കുമായിരുന്നു; രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യങ്ങൾക്കല്ല എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയേ വേണ്ടൂ. കോടതികളിൽ നടക്കുന്ന ഭൂമി സംബന്ധമായ കേസുകളിൽ വക്കീലന്മാർ നിറുത്തവാദപരമായ അശ്രദ്ധ കാണിക്കുന്നുവെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഭൂ രെജിസ്റ്ററേഷൻ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ സ്ഥിരീകരണം ഇല്ലാതെ കോടതി വിധി പറയരുതെന്ന് 1894 ൽ ഉത്തരവുണ്ടായി.
ഫലസ്തീനിൽ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കാൻ ജൂദന്മാർ വിവിധ കുതന്ത്രങ്ങളായിരുന്നു ചെയ്തുപോന്നത്. കൃത്രിമ പേരുകളിൽ ഇടപാട് നടത്തുക, കൈക്കൂലി നൽകി ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വരുതിയിലാക്കുക, നേരത്തെ പാർത്തുവരുന്ന ജൂദന്മാരുടെ സഹായത്തിൽ ഇടപാട് നടത്തുക തുടങ്ങിയ പതിവ് കുതന്ത്രങ്ങൾക്ക് പുറമെയായിരുന്നു ഇതെല്ലാം.

ഫലസ്തീനിലേക്കുള്ള പലായനവും അവിടെ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കിയതുമെല്ലാം ജൂദർ സാധിച്ചത്, ഉസ്മാനിയ ഭരണ കൂടം വിവിധ രാജ്യങ്ങളുമായുണ്ടാക്കേണ്ടി വരുന്ന ഉടമ്പടിയുടെ മറയിലാണെന്ന് വ്യക്തം. രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ട് ഖിലാഫത്തും, അതിലേറെ ഉദ്യോഗസ്ഥരും പലതിനും നിർബന്ധിതരായിരുന്നു. ജൂദ കോടീശ്വരന്മാരുടെ പണക്കരുത്തായിരുന്നു സിയോണിസത്തിന്റെ പ്രധാന ചാലകശക്തി. സയണിസ്റ്റ് നേതാക്കൾക്കെതിരെ നടപടി എടുക്കാനോ, അവരെ നിയമപരമായി തടയാനോ ഖിലാഫത്തിന് സാധിച്ചില്ല; അഥവാ, അങ്ങനെയൊരു ശ്രമം നടത്തിയാൽ അത് വിജയിക്കുമായിരുന്നില്ല.

താമസിയാതെ തങ്ങൾക്ക് സ്വതന്ത്ര രാജ്യം നേടിയെടുക്കാനാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ജൂദ സംഘടനകളും സംവിധാനങ്ങളും കൂടുതൽ ഭൂമികൾ സ്വന്തമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ, തുർക്കിയിലെ ജംഇയ്യത്തുൽ ഇത്തിഹാദ് വത്തറഖി അംഗങ്ങൾ ജൂദന്മാരുടെ ഫലസ്തീനിലേക്കുള്ള പലായനം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന പ്രമേയം കൊണ്ടുവന്നു. സയ്യിദ് കാളീം നാമി, ഹുസ്സൈൻ ഹിൽമി പാഷ തുടങ്ങിയവർ ശക്തമായി രംഗത്തുവന്നു. ഇതിനെത്തുടർന്ന്, 1909 ൽ അന്യനാട്ടുകാരായ ആർക്കും ഭൂമി വിൽക്കുന്നത് നിരോധിക്കുന്ന ഉത്തരവിറക്കി. അപ്പോഴേക്കും അമ്പതിനായിരം അന്യ നാട്ടുകാരായ ജൂദന്മാർ ഫലസ്തീനിൽ താമസമുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അടുത്ത സ്പ്റ്റംബറിൽ മജ്ലിസ് ശൂറാ രംഗത്തുവന്നു, ഭൂമി സംബന്ധമായ നിയമങ്ങൾ പൂർവ്വാധികം കർശനമാക്കുകയും, ഉള്ള നിയമങ്ങൾ കർക്കശമായി നടപ്പിലാക്കാനും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരായി. രണ്ടാം ഭരണ ഘടന പ്രഖ്യാപനത്തിൽ തങ്ങൾക്കനുകൂലമായ
പരിഷ്കരണം ഉണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന സയണിസ്റ്റുകൾക്ക് കുറച്ചുകാലത്തേക്കെങ്കിലും നിരാശരായി. ഇതോടൊപ്പം, ഖിലാഫത്ത് വിലകൊടുത്തു വാങ്ങിയ ഭൂമികളെല്ലാം രെജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയ ത്വരിതഗതിയിലാക്കി.

സുൽത്വാനെ കയ്യിലെടുക്കാൻ ശ്രമങ്ങൾ

സുൽത്വാൻ അബ്ദുൽ ഹമീദ് രണ്ടാമനെ കൈയിലെടുത്താൽ. സയണിസ്റ്റ് താല്പര്യം നിഷ്പ്രയാസം സാധിക്കുമായിരുന്നു. അതവർ മനസ്സിലാക്കിയതുമാണ്. രണ്ടു പ്രാവശ്യമാണ് സുല്ത്വാനെ ഈ ആവശ്യാർഥം അവർ സമീപിച്ചത്. ജൂദർക്ക് ഫലസ്തീനിലേക്കുള്ള കവാടം തുറന്നുകൊടുത്താൽ, വിവിധ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഖിലാഫത്ത് നല്കാനുണ്ടായിരുന്ന കടങ്ങൾ താൻ അടച്ചുകൊള്ളാമെന്ന ആശയവുമായി, 1896 ൽ സയണിസ്റ്റ് ആചാര്യൻ ഹാർഡ്‌സൽ പ്രമുഖ ഡിപ്ലോമാറ്റികും സുൽത്വാന്റെ സുഹൃത്തുമായിരുന്ന ഫിലിപ് ന്യൂലിൻസ്കി യെ ദൂതനായി അയച്ചു. സുൽത്വാൻ അബ്ദുൽ ഹമീദ് രണ്ടാമൻ, ‘ഫലസ്തീനിലെ ഒരു ചാൺ മണ്ണ് നൽകാൻ എനിക്കാവില്ല; അതെന്റെ ഭൂമിയില്ല; മുസ്ലിം സമുദായത്തിന്റേതാണ്; എന്റെ കുടുംബം ആ ഭൂമി സംരക്ഷിക്കാൻ രക്തം ദാനം ചെയ്തവരാണ്; ആ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഞങ്ങളും രക്തം നൽകാൻ തയ്യാറാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞു തിരിച്ചയക്കുകയായിരുന്നു.

പാർലമെന്റ് അംഗവും ജംഇയ്യത്തിന്റെ സുഹൃത്തും സലാനിക് പ്രവിശ്യയുടെ നാഇബ് അഫന്ദിയുമായിരുന്ന ഇമ്മാനുവൽ ഖറാസോ അടങ്ങുന്ന ദൗത്യസംഘം സുൽത്വാനെ വീണ്ടും സന്ദർശിച്ചു, സർക്കാർ സ്വന്തമാക്കിയ ഖുദ്‌സിലെ ഭൂമി വിൽക്കണമെന്ന ആവശ്യവുമായി. സർക്കാർ വക കൃഷിഭൂമികൾ അടക്കം അവരുടെ ആവശ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ വിലയേക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് വിലയാണ് അവർ ഓഫ്ഫർ ചെയ്തത്. സുൽത്വാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങളുടെ മഹത്തായ സർക്കാരിന് കീഴിലുള്ള ഒരു ചാൺ ഭൂമി നിങ്ങൾക്ക് ഞാനൊരിക്കലും തരാൻ പോകുന്നില്ല. അത് ഞങ്ങളുടെ പിതാമഹന്മാർ രക്തം നൽകി സംരക്ഷിക്കുന്ന ഭൂമിയാണ്. ഭൂമി നിറയെ സ്വർണ്ണം തന്നാൽ പോലും ഞാനത് നിങ്ങൾക്ക് തരികയില്ല”

ജൂദന്മാർ കുടിയേറ്റം ശക്തമാക്കിയ കാര്യം സുല്ത്വാന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും തടയാൻ കഴിയാത്ത രാഷ്ട്രീയ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. 1898 ൽ ജർമ്മൻ ചക്രവർത്തി വില്യം രണ്ടാമൻ ഫലസ്തീൻ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, ആഭ്യന്തര മന്ത്രി തൗഫീഖ് പാഷ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ ഫലസ്തീനിലെ ജൂദ കോളനികൾ സന്ദർശിച്ചു. തൗഫീഖ് പാഷ ചക്രവർത്തിയോട് പറഞ്ഞത്, ‘സുൽത്വാൻ സയണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ പിന്തുണക്കില്ല; ഒരു രാജ്യമായി വേറിട്ട് നിൽക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല’. അതായത്, സുല്ത്വാന് മാത്രമേ ഇതിൽ എതിർപ്പുള്ളൂ. അതായിരുന്നു രാഷ്ട്രീയ ഉപജാപങ്ങളുടെ തീവ്രത. ഖലീഫ പദവിയിൽ നിന്നും സ്ഥാന ത്യാഗം ചെയ്യപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, തുർക്കിയിലെ സലാനിക് പ്രവിശ്യയിൽ നിസ്സഹായനായി കഴിയവേ, തന്റെ പേഴ്‌സണൽ ഡോക്ടർ സയ്യിദ് ആഥ്വിഫ് ഹുസൈനോട് സുൽത്വാൻ അബ്ദുൽ ഹമീദ് പറഞ്ഞു: “ഫലസ്ത്വീനിൽ സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സെറ്റില്മെന്റുകൾ സിയോണിസ്റ്റ് രാജ്യത്തിന്റെ പ്രാരംഭ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മാത്രമാണ്”.

 

 

ജൂത ഇസ്രാഈലിനെ വിസമ്മതിച്ച ഖലീഫ

Leave a Reply